ترافیک هوایی و همچنین اهمیت ایمنی پروازها دائمآ در حال افزایش است. توجه به این امر به وضع مقررات سخت تری بر کارایی آلات الکترونیکی از قبیل رادار هواشناسی و محفظه رادار که آن را در خود جای داده منجر شده است ٬ محفظه رادار گرچه درست شناخته نشده ٬ جزو لاینفکی از سیستم اپتیکال رادارهای هواشناسی است.
کمیته ویژه ای از شرکت RTCA پوشش هایی را که حداقل کارایی عملیاتی لازم نباشند کنار گذاشته و پوشش هایی را جایگزین آنها می کند که تشخیص قیچی باد و سازگاری با رادار هواشناسی را ممکن سازد. استاندارد پوشش رادار های هواشناسی قیچی باد (Class-A) قدری بالاتر از پوشش های رادار هواشناسی (Class-B) است. مشخصات پوششهای راداری ملزومات کاری آنرا مشخص می نمایند و سازندگان رادار از تاثیر این پوشش ها بر کارایی سیستم های مختلف رادار آگاهی کامل دارند . میزان توزیع امواج باید با دقت بیشتری صورت گیرد ٬ زیرا اگر این انتقال از حد مشخصی تجاوز نماید ٬ باعث به وجود آمدن اهداف کاذب برای رادار و یا موجب پوشانیدن علائم قیچی باد می شود.
طبق گزارش ها ٬ حداقل مجاز انتقال امواج در هر نقطه از محفظه رادار ٪۸۵ و میانگین لازم برای کل محفظه ٪۹۰ است. در صورتی که از سیستم های منحرف کننده آذرخش و سیستم تنظیم تریم استفاده شود٬ این ارقام به ۸۲ و ۸۷ درصد تقلیل می یابند. مشخصات جدید محفظه ها موجب می شود سوار کردن قطعه جدید ٬ تاثیر جندانی بر سیستم نگذارد و هنگامی که مجموعه کامل رادار بهینه سازی شود نیز بتوان از آنها استفاده کرد.
بعد از هر تعمیر (که از راندمان کار محفظه رادار می کاهد) و یا بعد از هر بار رنگ زدن باید کارایی محفظه آزموده شود. محفظه های با بازدهی کم در پروازهای روزمره و در شرایط بد جوی تاثیر معکوسی بر ایمنی پرواز ٬ صرفه جویی سوخت و زمان بر جای می گذارد.
بارها اتفاق افتاده که محفظه های تعمیری پیش از شروع به استفاده مجدد ٬ مورد آزمایش قرار نگرفته اند و بنابر این کسی درباره میزان عدم کارایی و خسارت غیر قابل اجتناب بر بازده و برد رادار هواشناسی اطلاعی ندارند. از این رو گاهی ما دارای محفظه هایی کم راندمان و بسیار تعمیر شده هستیم و کسی به کم شدن کارایی انتقال امواج در این قسمتها توجه نمی کند ( به غیر از خلبان که در پرواز تاثیرات کارکرد نادرست و با دقت بسیار پایین آن را مشاهده می کند).
